Tema e ditës

Nje nga variantet qe po reklamohen ne internet, por burimi eshte teresisht i paditur. Cfare mendoni per te? Personalisht me pelqen

Zëri i Amerikës solli një reportazh për rolin e presidentit amerikan në historinë e Shqipërisë. Shqipëria feston 100-vjetorin e Pavarësisë dhe në këtë vit jubilar veç heronjve dhe patriotëve shqiptarë që mbrojtën me mish e me gjak trojet shqiptare, nderohen edhe personalitete të huaja, miq të Shqipërisë dhe shqiptarëve. Një ndër miqtë më të mëdhenj të Shqipërisë njihet edhe presidenti amerikan, Woodrow Wilson. Presidenti Wilson i njohur për qendrimet e mbajtura në diplomacinë ndërkombëtare të viteve të pas Pavarësisë së Shqipërisë, mbrojti të drejtën e shqiptarëve për t’u vetëqeverisur. Zëri i Amerikës solli një reportazh për rolin e presidentit amerikan në historinë e Shqipërisë. *** Woodrow Wilson fitoi zgjedhjet presidenciale në Shtetet e Bashkuara tre javë para se Shqipëria të shpallte pavarësinë në nëntor të vitit 1912. Por duhet të kalonin disa vjet para se refuzimi prej tij i planeve për ndarjen e Shqipërisë, t’i siguronte ish-Presidentit amerikan një vend nderi në historinë shqiptare. Vizioni i Presidentit Wilson për botën, roli i shqiptaro-amerikanëve dhe rrethanat historike kontribuan në vendimin që do të rikonfirmonte pavarësinë e Shqipërisë. Kur i hedh një vështrim botës së pas Luftës së Parë Botërore në vitet 1919-1920 dhe vendimit të Woodrow Wilsonit për të mos lejuar copëtimin e Shqipërisë, nuk mund t’i shpëtosh mendimit se sikur rrjedha e ngjarjeve të kishte shkuar vetëm pak më ndryshe, harta e Shqipërisë nuk do të ishte kjo që njohim sot. Ndoshta një pjesë e fatit të Shqipërisë, u mbrujt kur Presidenti Wilson paraqiti parimin e vetëvendosjes së popujve, që sipas historianit Bernd Fischer, ishte ndër më të rëndësishmit në planin e tij prej 14 pikash, sipas së cilit kufijtë nuk mundet të caktoheshin më mbi bazën e politikës së fuqive të mëdha. “Por mendoj se ai ishte gjithashtu i interesuar për të mirën e popujve më të vegjël në Evropë, të cilët nuk ishin marrë parasysh në politikën e fuqive të mëdha. Pra ishte një politikë vizionare përsa i takon botëkuptimit, por ishte edhe një shqetësim shumë konkret për popuj të caktuar dhe shqiptarët përfituan nga kjo”. Në dhjetor të vitit 1918 Presidenti Wilson u nis për në Evropë ku kaloi pjesën më të madhe të gjashtë muajve të ardhshëm i përfshirë në negociatat e Konferencës së Paqes në Paris. Negociatat për fatin e Shqipërisë, kishin të bënin me synimet për kontrollin e Adriatikut. Territoret shqiptare ishin copëtuar një herë nga fuqitë e mëdha në vitin 1913. Por synimet e fqinjëve nuk ishin ndalur aty. “Shqipëria, nëse do të kishte qenë në dorën e Italisë dhe Jugosllavisë, që mbështeteshin nga Britania dhe Franca, me siguri që do të ishte ndarë në bazë të Traktatit të Fshehtë të Londrës që italianët e negociuan në vitin 1915”. Fuqitë evropiane donin të vazhdonin diplomacinë tradicionale. Presidenti Wilson e hodhi poshtë idenë e aleancave sekrete në diskutimet e tij në Paris. Një nga këto marrëveshje të fshehta ishte e ashtuquajtura Tittoni-Venizelos e vitit 1919, kur Italia dhe Greqia kishin rënë dakord për marrjen e pjesëve të Shqipërisë. “Disa nga fuqitë e mëdha kishin rënë dakord fshehtas pa dijeninë apo angazhimin e Shteteve të Bashkuara që ta ndanin Shqipërinë dhe Presidenti Wilson kur e mori vesh një gjë të tillë tha se nuk do ta mbështeste”, thotë Robert Enholm, Drejtor Ekzekutiv i Shtëpisë së Woodrow Wilsonit në Uashington, ku ish-presidenti kaloi vitet pas largimit nga posti". Për historianin Nikolla Pano, rreziku që i kanosej Shqipërisë ishte synimi i fqinjëve por edhe dobësia e qeverisjes së vendit. Profesor Pano thotë se në fillim të negociatave, Presidenti Wilson kishte prirjen të bënte disa lëshime. “Por ajo që filloi ta bënte Wilsonin të mbështeste gjithnjë e më shumë Shqipërinë, ishte fakti që Greqia dhe sidomos Italia u bënë gjithnjë e më kërkuese”. Më 9 dhjetor 1919, Franca dhe Anglia – pa praninë e Shteteve të Bashkuara - arritën një marrëveshje që i jepte Italisë mandatin ta shkëpuste Vlorën dhe që Greqia të merrte territorin përreth Gjirokastrës, por jo Korçën. Profesor Pano thotë se Presidenti Wilson u befasua që italianët dhe grekët ishin të pakënaqur dhe donin më shumë pjesë territori nga Shqipëria dhe kur u ngrit pyetja e kufijve veriorë, ai u zhgënjye plotësisht, duke kuptuar se ajo që po propozohej do të sillte zhdukjen e Shqipërisë. “Më 6 mars, Presidenti Wilson me forcë i hodhi poshtë këto kërkesa dhe nga këndvështrimi i tij çështja e Shqipërisë nuk ishte e hapur për diskutim dhe fati i Shqipërisë do të përcaktohej në një sërë takimesh pas Konferencës së Paqes”. “Meqë amerikanët luajtën një rol të rëndësishëm në fazat e fundit të luftës, fjala e Woodrow Wilsonit kishte peshë të madhe”. Shtetet e Bashkuara nuk e kishin njohur shumë Shqipërinë, para një misioni për mbledhje faktesh në vitin 1914 nga ministri amerikan në Greqi, George Frederick Williams. Por historianët bien dakord se kishte edhe një faktor tjetër thelbësor në qëndrimin amerikan. "Faktori tjetër që duhet mbajtur parasysh në fillimin e skenarit të mbrojtjes së Shqipërisë, është roli i diasporës shqiptare sidomos asaj në Shtetet e Bashkuara dhe udhëheqësit e saj si Faik Konica e sidomos Fan Noli. Faik Konica ishte jashtë vendit gjatë pjesës më të madhe të luftës, por Fan Noli ishte në këtë kohë në Shtetet e Bashkuara, po ashtu edhe njerëz të tjerë të njohur si Kostë Çekrezi dhe Kristo Dako”. Kështu mendon edhe zoti Enholm i Shtëpisë Woodrow Wilson. “Presidenti Wilson nuk e pranoi ndarjen e Shqipërisë falë parimit të tij të vetëvendosjes, dhe më konkretisht edhe nga kontaktet me shqiptaro-amerikanët”. Zoti Pano thotë se shqiptarët ndërmorën një fushatë masive propagande për ruajtjen e pavarësisë së Shqipërisë dhe tërësisë së saj territoriale. Dy ditë pas qëndrimit të shprehur nga Amerika në vitin 1920, gazeta Dielli vlerësoi rolin e Shteteve të Bashkuara dhe Kostë Çekrezi e bëri të qartë që Shtetet e Bashkuara e kishin shpëtuar Shqipërinë, në një intervistë në gazetën New York Times. Më pas atë vit Shqipëria u bë anëtare e Lidhjes së Kombeve. Trashëgimia e Woodrow Wilsonit është e ndërlikuar. Disa bëjnë përgjegjëse platformën e tij për shumë nga problemet moderne të Ballkanit, sidomos ato që kanë lidhje me konfliktet e viteve 1990. Por siç thonë historianët, po të mos kishte ndërhyrë Woodrow Wilson, kishte shumë gjasa që Shqipëria të ishte më e vogël se sa është sot. Ky rol i Shteteve të Bashkuara nuk është harruar nga shqiptarët, ndërsa ata festojnë 100 vjetorin e pavarësisë.//

Intervista e Ilva Tares për 'Tonight' në Ora News me ambasadorin e SHBA-ve, Aleksandër A. Arvizu, ish-ambasadorin, Uilliam E. Rajerson dhe ish-ambasadori Xhon L. Uidhers. Ilva Tare: Mirëmbrëma! Mirësevini dhe faleminderit! Jam e sigurt se këto janë fjalët e para që mesojnë ambasadorët e SHBA kur vijnë për herë të parë në Shqipëri. Sonte, kam tre muskutjerë amerikanë: Ambasadorin Arvizu ish-ambasadorin Ryerson dhe ish-ambasadorin Withers. Ndoshta ka qenë e thënë të jetë kështu, por ndoshta është dhe fat, që në këtë 100 vjetor ne i kemi sytë nga Amerika për të mësuar dhe dëgjuar mesazhet e tyre. Kjo është një zgjedhje e veçantë për të qenë këtu në “Tonight” për të folur për shqiptarët në këtë 100 vjetor të rëndësishëm dhe me shqiptarët në një intervistë të paparë në televizionin Ora News. Faleminderit që jeni këtu sonte! Ndjehem e privilegjuar dhe e nderuar, zotërinj ambasadorë. Jeni të vetmit të ftuar, që nuk kanë nevojë për prezantim, pasi jeni të famshëm tashmë. Jam e sigurt se asnjë shqiptar nuk e ka harruar ambasadorin e parë të SHBA në Shqipëri në vitin 1991, kur komunizmi po binte. Mirësevini, z. Ambasador. Burimin e ketij lajmi e gjeni ketu: http://gazetac.com/index.php/aktuale/24152-tre-ish-ambasadoret-amerikane-flasin-per-shqiperine.html

Në një shkrim të publikuar në uebsajtin e tabliodit të madh britanik citohej Partia Socialiste, që e konsideroi këtë ngjarje si një “turpërim grotesk”. Lajmi për therrjen e 1 mijë deshëve dhe deleve në kuadrin e festimeve të 100-vjetorit të pavarësisë ka ngjallur reagime ndërkombëtare, me të përditshmen “The Guardian” që dënoi ashpër këtë “masakër”. Në një shkrim të publikuar në uebsajtin e tabliodit të madh britanik citohej Partia Socialiste, që e konsideroi këtë ngjarje si një “turpërim grotesk”. Në artikull, kjo mënyrë festimi konsiderohej primitive, ndërsa pasqyroheshin kundërshtitë nga brenda Shqipërisë dhe disa organizatave ndërkombëtare për mbrojtjen e të drejtave të kafshëve. Në mbyllje të artikullit, “The Guardian” denoncoi se pavarësisht përpjekjeve për t’u lidhur me Kryeministrinë apo instutucionet përkatëse, nuk kishte arritur të merrte një koment zyrtar për këtë ngjarje.//

Me poshte lajmi mbi nje bashkiake te nje qyteti ne Meksike, vazhdimisht nen presionin e bandave te droges, vazhdimisht e paperkulur dhe me integritet deri ne vdekje. http://www.dailymail.co.uk/news/article-2238577/Maria-Santos-Gorrostieta-executed-surviving-assassination-attempts.html

Tema : A jeni dakort te digjet flamuri amerikan edhe ne Tirane per protesta anti-islam ?

Mendoni se ka ngjashmeri mes kesaj reklame: dhe kesaj: Burimi: http://shekulli.com.al/web/p.php?id=8283&kat=87

Sipas parashikimeve të agjencisë qendrore amerikane të inteligjencës CIA, bota jonë deri në vitin 2030 nuk do të jetë vend ideal për të jetuar. Kurse sipas njërit prej tre skenarëve të quajtur “bashkëpunimi” parashihet lindja e “botës vëllazërore”, që do ta udhëheqin Kina dhe SHBA-ja. Këshilli i inteligjencës nacionale NIC, i cili është degë e CIA-s, për çdo vit mendon për gjendjen e botës sonë në 20 vitet e ardhshme, kurse skica e parë e raportit të ri “Trendet globale 2030” tashmë ka mbërritur në Ëashington para afatit të paraparë, që paraprakisht ka qenë një ditë pas mbajtjes së zgjedhjeve presidenciale në SHBA (në nëntor të këtij viti), shkruan gazeta franceze “Le Monde”. Në këtë raport paralajmërohet revolucioni teknik që do të mund t’i ndryshonte raportet ndërkombëtare, që nga zgjerimi ushqimit të përmirësuar gjenetikisht, nëpërmjet printerit futurist e deri te përmirësimi artificial i funksionit të trurit të njeriut apo edhe klonimi njerëzor. Deri më 2030, NIC parasheh pothuaj me siguri tendenca që do të definojnë sistemin ndërkombëtar: liria e individit, demografia, humbja e fuqisë, problematika energjetike, ajo e ujit dhe e ushqimit. Sipas këtij parashikimi, janë të mundshëm tre skenarë; kthimi në të vjetrën, bashkëpunimi apo mosintegrimi. Sipas mendimit të autorëve, skenari më i mundshëm është ai i treti. Rritja ekonomike jo e barabartë i rindan kartat e fuqisë. Perëndimi dobësohet në favor të Azisë, kurse jostabiliteti i tregut dhe ndryshimet klimatike kërcënojnë stabilitetin botëror. Në botën e “çintegruar”, mungesa e përgjithshme e vullnetit politik për zgjidhjen e problemeve botërore margjinalizon organizatat multilaterale dhe thekson rrezikun nga konfliktet ndërshtetërore. Nëse arrihet të shmangen konfliktet e mëdha ushtarake, si ai ndërmjet Kinës e SHBA-së, për shembull, bota megjithëkëtë në vazhdimësi do të jetë buzë greminës. Skenari “kthimi në të vjetrën” parasheh botën “paraamerikane” me përkatësisht jo stabilitetin e gjysmës së parë të shekullit të 20-të dhe kjo nuk është aspak optimiste. E ngërthyer në problemet e veta buxhetore, SHBA-ja nuk ka më aftësi ndikimi në skenën ndërkombëtare. I vetmi nga këta tre skenarë, të cilit i vjen era jo realizëm, është “bashkëpunimi” dhe ai përshkruhet si “botë vëllazërore”, i udhëhequr nga Kina dhe SHBA-ja, bashkëpunim i të cilave në planin teknologjik do të mund të nisë epokën e re të marrëdhënieve të arta ndërkombëtare.

Në këtë video ju ftoj të shikoni se si shoku i vë flakën z.Gjergj Ndreca ne diten e 17 te greves. KOMENTONI MENDIMIN TUAJ !

Pergjigje bastarde nga Greket: Zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme greke, Gregoris Delavekuras, ka sqaruar opinionin grek lidhur me qëndrimin e ministrit të Jashtëm, Avramopoulos ndaj çështjes çame, që ngriti si problem ministri ynë i Jashtëm, Edmond Panariti. Kjo pasi disa website greke - të informuara nga mediat në Shqipëri, pasi në konferencën për shtyp në Athinë të dy ministrat nuk kanë deklaruar gjë - e kanë quajtur ‘skandal’ përmendjen e çështjes çame në takimin mes dy ministrave të Jashtëm të Greqisë dhe Shqipërisë në Athinë. Zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme greke, Gregoris Delavekuras, ka dërguar një përgjigje zyrtare, duke shpjeguar se ministri shqiptar, Edmond Panariti ka marrë përgjigje të menjëhershme nga ministri i Jashtëm grek, Dimitris Avramopulos, teksa ministri shqiptar përmendi shkurtimisht pasuritë e çamëve dhe shqiptarëve në Greqi. “Greqia është shtet i ligjit dhe kushdo që ka pretendime për pronat, duhet të përballet me drejtësinë greke". http://www.shqiperia.com/lajme/lajm/nr/18498/Greqia-kthen-pergjigje-per-camet-Kush-kerkon-pronat-te-perballet-me-ligjet-greke Me shume mundesi dhe Marini i TCH duhet te shkoje ne shtetin Grek te se drejtes qe te kerkoje te dije pse nuk e lejojne te udhetoje me atje.

Swathed in conspiracy and suppressed by the Soviet establishment, the historical truth about the Katyn murders remained obscure for more than half a century. Yet at the same time, the memory of the massacre evolved. A new book shows how this memory defines Eastern Europe even today. In thick fog on 10 April 2010, the pilot of a Polish Air Force Tupolev Tu-154 struggled to bring his aircraft down at Smolensk North Airport in western Russia. Visibility was reduced to just 1,600 feet, and insofar as any subsequent investigation could establish, by the time he realised that he was flying too low, it was already too late. The plane hit trees on approach, turned upside down, and broke apart on the ground, parts of it eventually coming to rest a few hundred feet short of the runway. 96 people were on board; none survived. Within hours, images of the wrecked fuselage were being broadcast around the world. The dead included the Polish President, Lech Kaczyński, his wife, Maria, and numerous senior politicians, military personnel and representatives of the clergy. In a heartbeat, the country’s leadership had essentially been lost. What was profoundly haunting was that the group had been on its way to a ceremony marking the 70th anniversary of the Katyn massacres, an incident in which 21,857 of the country’s elite had, under entirely different circumstances, also perished. The symbolism was unavoidable. Katyn is just a few miles west of where the plane went down. What followed was an astonishing outpouring of emotion not just in Poland, but in Russia as well. Roads around the Polish Embassy in Moscow had to be closed as mourners rushed to lay flowers and sign a book of condolences. Russia organised a national day of mourning, and Vladimir Putin ordered that the film Katyn, by the Polish director Andrzej Wajda, be shown in a primetime slot on national television. As the Polish intellectual Adam Michnik observed: “The Smolensk catastrophe broke something in our Polish and Russian hearts. In the hearts of the leaders and of regular people. It was as if a gigantic dam opened – a dam behind which unexpressed words and gestures were piled up.” Throughout the Soviet era, the fact that the Katyn massacres had been perpetrated by Stalin’s secret police, the NKVD, was systematically covered up by the Kremlin. After the Cold War, information and acknowledgement were more forthcoming but not at the rate many Polish activists wanted. The Smolensk disaster, quickly labelled Katyn-2, shook the status quo. “Suddenly in Russia there was a new openness and a new willingness to confront the truth of what happened in 1940,” Rory Finnin, a lecturer in Ukrainian Studies at the University of Cambridge, says. “There were visible scenes of commiseration with Poland in the Russian capital, and there was productive political growth on both the Russian and Polish sides. Months after the crash, for instance, the Russia Duma unequivocally declared Katyn a crime of the Stalinist regime. In Poland, politicians and civic figures repeatedly acknowledged Russia’s own painful past and noted that many ordinary Soviet citizens had themselves been victims of Soviet state terror. There was a newfound sense of shared suffering. It took a tragic accident with eerie connections to an historical atrocity to evoke these memories and to begin to transform them.” Memory and its shifting nature are the central concerns of the new book Remembering Katyn, which traces the ways in which the Katyn murders have been represented in Eastern Europe since 1940. Coauthored by Finnin, his Cambridge colleague Alexander Etkind and a team of scholars, it examines how the tragedy has resonated through the words and deeds of generations of activists, politicians, filmmakers, and writers. It maps that legacy not just in Russia and Poland, but in Belarus, Ukraine and the Baltic States as well. Its scope reflects the fact that over 70 years, Katyn has evolved from the name for a single historical event into a metonym and metaphor – a shorthand for multiple killing fields in Eastern Europe and beyond. The book calls attention to the fact that, contrary to our popular understanding, the majority of the victims of the Katyn operation were executed far from the Katyn Forest itself. These Polish victims were buried in killing fields in Russia, Ukraine and, almost certainly, Belarus as well. “Katyn” has become the collective noun encompassing all of these places. It has also become a term for similar tragedies dissociated from those events. In 1949, for example, the Soviet massacre of many thousands of Ukrainians in the city of Vinnytsia during Stalin’s purges became known as the “Katyn of Ukraine”. In 1995, Srebrenica was dubbed “the new Katyn”. Like the words “Holocaust” or “Gulag”, “Katyn” has acquired a transcendent meaning. Finnin and Etkind attribute such a phenomenon in part to the intersection, and mutual dependence, of history and memory. History may provide us with a chronicle and analysis of events, but memory refashions them for us to understand in more organic and unpredictable ways. The air crash of 2010 is an extreme example of what they call a “memory event”, a moment of rupture when the past is remembered and in effect repurposed. Other, less extreme incidents that can provoke memory events include the release of films and books, court decisions and political announcements. “Memory events may be said to reboot cultural memory,” the authors write in the introduction toRemembering Katyn. “Much like a computer, cultural memory is dependent on an interaction between ‘hardware’ such as monuments, plaques and street signs, and ‘software’, like novels, films and marches. Monuments are inconspicuous if people are not writing about them, snapping photos of them, laying flowers at their pedestals. Marches have incomplete itineraries without a physical structure designated for commemoration and hewn from stone. Memory events reboot cultural memory by keeping this hardware and software in dialogue while refreshing and updating the code that facilitates their exchange.” One reason that memory has become so essential to the Katyn story is because the historical truth was suppressed for so long. We now know unequivocally that on March 5, 1940, the leadership of the Soviet Union, including Stalin himself, approved a recommendation from NKVD chief Lavrentiy Beria that his men shoot “Polish prisoners of war [located in camps in Russia and Ukraine] and arrestees located in prisons of western regions of Ukraine and Belorussia.” These were men who had been arrested and interned during the Soviet invasion of Poland in 1939. In 1942, after Germany and Russia had gone to war with one another, workers in German-occupied territory came across the graves at Katyn. The Germans elected not to release this information until the following year, Goebbels gleefully anticipating a PR coup against the Soviet enemy. After the German announcement, however, the Soviets responded by pinning the blame on the Nazis. As recent declassified US archival documents reveal, Roosevelt and Churchill tacitly recognised that Katyn had almost certainly been sanctioned by Stalin, but they towed the line for the sake of their alliance. “Let us think of these things always and speak of them never,” Owen O’Malley, British ambassador to the Polish Government-in-exile, said in a statement which summed up Britain’s ambivalence. As the Soviet cover-up spread into the era of the Cold War, it was challenged by activists both within Communist Poland and the Polish diaspora. From the late 1940s, anonymous tributes to the victims started to spring up in key locations, notably Warsaw’s Powązkowski Cemetery. These tributes were repeatedly removed by the Polish security services. In April 1956, 20,000 Poles congregated in London to commemorate the massacres. By the 1970s, monuments had begun to appear in Stockholm and London, and in April 1980, on the 40th anniversary of the killings, Soviet dissidents issued a public statement “Look Back In Repentance” to mark the occasion. In the late 1980s, the pending collapse of the Soviet regime allowed the Poles some limited access to Katyn, where the inscription to victims of the Nazi regime on the Soviet monument was changed, euphemistically, to a commemoration of “the fallen” that suggested no perpetrator. Mikhail Gorbachev nevertheless continued to deny Soviet state responsibility for the massacre. It was only in 1990 that this position became untenable with the discovery of new documentary evidence. Half a century after the killings, Russia finally acknowledged what Stalin had done. In 1993, Boris Yeltsin knelt before the Katyn cross in Warsaw and asked Poles: “Forgive us, if you can”. As history, Katyn is the subject of competing narratives which, in the post-Soviet age, it has slowly become possible to test against the truth. As memory, however, the term now unquestionably goes beyond the historical event itself. As new generations grow up in Eastern Europe, they may well study the former, but their sense of who they are will also be shaped by the latter. In this respect, Katyn’s legacy is as a powerful example of what happens to history, after history has happened. “If you look at how the past is made present to us, it’s clear that we learn as much from memory – transmitted through cultural texts like novels and films and memorials – as we do from the discipline of history itself,” Finnin adds. “Memory – how it affects us, influences us and changes us – has to be taken into account when we seek to understand society and ourselves.” Remembering Katyn, by Alexander Etkind, Rory Finnin, Uilleam Blacker, Julie Fedor, Simon Lewis, Maria Mälksoo, and Matilda Mroz is published by Polity. http://www.cam.ac.uk/research/features/massacre-and-metaphor-remembering-katyn/

Në Kuvendin e Kosovës, deputetët me shumicë votash (47 pro, 9 kundër dhe 2 abstenim) sot miratuan Rezolutën e paraqitur nga deputeti i Lëvizjes për Bashkim, z. Agim Kuleta. Sipas Rezolutës së miratuar Qeveria e Republikës së Kosovës duhet të marrë vendim për zëvendësimin e kodeve telefonike aktuale, që i shfrytëzon Kosova (+377, +381 dhe +386) me kodin telefonik të Republikës së Shqipërisë +355. Me këtë hap Kosova dhe qytetarët e saj do të përfitojnë shumë si në aspektin politik, ekonomik, po ashtu edhe në aspektin e sigurisë. Në tekstin e miratuar të Rezolutës thuhet: “Kuvendi i Republikës së Kosovës, Në bazë të nenit 65 (1) të Kushtetutës së Republikës së Kosovës, nenit 6, paragrafi 1 dhe të nenit 52, pika 2, të Rregullores së Kuvendit të Republikës së Kosovës, - Duke qenë se Republika e Kosovës ende nuk është anëtare e OKB-së dhe UNT-së (Unionit Ndërkombëtar për Telekomunikacion; angl. ITU), e rrjedhimisht nuk mund të ketë kod të vetin telefonik, - Duke i pasur parasysh humbjet e mëdha financiare (qindra milionëshe) të cilat i ka pësuar dhe i pëson Republika e Kosovës nga shfrytëzimi i kodeve të huaja telefonike: të Monakos, Serbisë, e Sllovenisë, - Duke e pasur parasysh koston e komunikimit midis qytetarëve që janë shfrytëzues të kodeve të ndryshme telefonike brenda vendit tonë, - Duke qenë se lëvizjet e shumta të qytetarëve të Republikës së Kosovës në Republikën e Shqipërisë dhe anasjelltas kanë bërë që intensiteti i komunikimit midis tyre përmes rrjetit telefonik të rritet, ndërkohë që kostoja e këtij komunikimi, për shkak të kodeve të ndryshme, është shumë e lartë, - Duke e pasur parasysh mundësinë serioze të cenimit të sigurisë shtetërore, Në seancën plenare të datës 30 gusht 2012, miratoi këtë: Rezolutë 1. Qeveria e Republikës së Kosovës, të marrë vendim për zëvendësimin e kodeve telefonike aktuale që i shfrytëzon Kosova (+377, +381 dhe +386) me kodin telefonik të Republikës së Shqipërisë +355. 2. Në funksion të realizimit të këtij qëllimi, brenda një kohe shumë të shkurtër, t’i iniciojë negociatat me Qeverinë e Republikës së Shqipërisë. 3. Në qoftë se kostoja e shkëputjes së kontratave aktuale valide me ofruesit e kodeve telefonike është më e lartë për vendin sesa respektimi i tyre deri në fund, këto kontrata të zbatohen deri në afatin e paraparë për përfundimin e tyre, por ato të mos vazhdohen më tutje”, përfundon teksti i Rezolutës së Lëvizjes për Bashkim, i paraqitur më 30 gusht e i miratuar në seancën e sotshme të rregullt të Kuvendit të Kosovës. Marre nga: http://www.shqiperia.com/lajme/lajm/nr/18087/Tani-edhe-Kosova-me--355

"Dita që ne e shohim të vërtetën dhe nuk flasim, është dita kur kemi filluar të vdesim – Martin Luter King Teoritë konspirative tani kanë lulëzuar në atë drejtim të cilin prostituta (media) e quan “kulturë konspirative”. Sipas prostitutave, amerikanët duhet të gjejnë disa shpjegime për frustrimet dhe dështimet e tyre, pra amerikanët i shmangen fajit duke ia hedhur atë Biderbergerëve, Rothschildëve, rendit të ri botërorë, e kështu me radhë. Lexuesit nuk duhet të befasohen me faktin se unë jam kundër prostitutave. Në fakt kultura konspirative është produkt i dështimit të prostitutave (shtypit) për të hetuar dhe për të raportuar lajmin e vërtetë. Unë jam i vetëdijshëm se mediat perëndimore janë më të këqija seç ishin ato sovjetike.............." Me shume: http://mendimipress.com/?p=392

Chris Stevens, the U.S. ambassador to Libya killed along with three others in a rocket attack outside the American Consulate in Benghazi was "a courageous and exemplary representative of the United States," President Barack Obama said in his initial statement Wednesday condemning the attack. Initial reports said the slain embassy staffers—who also include foreign service information management officer Sean Smith—were trying to flee the consulate building when they were fired upon by protesters apparently angry over a film they say insults Prophet Muhammad. However, U.S. officials told The New York Times and CNN on Wednesday that the attack may have been planned by a group that "had either been waiting for an opportunity to exploit like the protests over the video or perhaps even generated the protests as a cover for their attack." For more read the information in this link: http://news.yahoo.com/blogs/lookout/chris-stevens-us-libya-ambassador-killed-142949456.html